Goossens baanclinic Omnisport

Zondag 28 november kunnen we meedoen met een baanclinic in Omnisport in Apeldoorn, via Goossens Raceshops. Er zijn totaal zo’n 40 deelnemers, waaronder 4 Berkelrijders: Bert van leeuwen, Arnoud Mensink, Henk Beumer en ik (Geert Ribbers). Een klein club-groepje dus maar helaas. Bert zijn zoon gaat ook mee.
Onderaan de pagina nog wat foto's en filmpjes.

In Omnisport gebeurt van alles: behalve fietsen op de baan wordt er op het middenterrein aan atletiek gedaan, maar er blijkt nu ook een twirling toernooi te zijn: allemaal opgemaakte meisjes lopen rond in het restaurant en hun toernooi is in de sporthal aan de andere kant van het restaurant.
Het eerste dat me opvalt is al bij het omkleden: er komt een renner binnenlopen die zijn fiets meeneemt in de kleedkamer. Stel je dat eens voor met een ATB als je net door de blubber geweest bent. Verder blijkt dat fietsen voor vervoer al op de baan uit elkaar gehaald worden: men loopt met een frame op de nek en wielen in een hoes.

Er wordt de hele zondag gefietst. Voor ons zijn er wedstrijden aan de gang met een groot jeugdpeloton. Ziet er leuk uit, die gastjes hebben het mooi voor elkaar, dat ze hier mee kunnen rijden. Meteen na ons is er nog een baantraining van de KNWU met tandems.
We krijgen allemaal een eigen fiets op onze maat. De zadels worden op hoogte gezet en onze eigen pedalen gaan er aan. Mijn zadel wilde eerst niet goed vast, vervolgens zakte het langzaam in onder het fietsen zodat ik later nog terug moest naar de “pits” om het weer te fixen.

Doordat er 40 deelnemers zijn wordt het peloton opgesplitst in diverse groepen met 3 trainers. Even nummers aan de kant, oneven nummers in de baan, en andersom uiteraard.
We beginnen met leren remmen: d.w.z. tegenhouden op de doortrapper en dan in het zadel blijven zitten. Remmen heeft zo’n fiets niet.
Dan gaan we pylonen rijden: dat is eerst nog makkelijk op het vlakke, maar vervolgens worden ze tegen de helling opgezet, steeds hoger. Je moet dan naar beneden sturend remmen en scherp weer omhoog sturen. Als je geen baanfietsen gewend bent voelt dit al aardig eng aan.
We krijgen als opdracht om aan te sluiten: niet meer dan 2 meter mag er tussen jou en je voorganger, anders is de snelheid niet meer gegarandeerd. Je hebt een minimum snelheid in de bochten natuurlijk en als een onervaren fietser daar onderuit glipt heb je zo maar een flinke valpartij.
De hele clinic zijn de trainers overigens bijzonder fel op het naleven van de regels en dat doen ze niet voor niks natuurlijk.

Hoewel het afremmen eerst wordt geoefend, is het daarna juist uit den boze: alles moet opgelost worden met sturen. Niet omlaag, dan ga je juist harder, maar omhoog, daar maak je meer meters, dan komt het vanzelf weer goed (maar voer dat maar eens uit zonder baanervaring!).
Al gauw pakken we toch een hogere lijn in de bochten. En wonder boven wonder gebeurt er niets: we rijden gewoon door. Het voelt wel heel steil. En op de baan is reclame gespoten. Daar rij je dan overheen en je eerste gevoel is: “o jee, ik rij de verf op: glad”. Maar dat is flauwekul natuurlijk, we moeten wennen.
Deze baan blijkt overigens relatief vlak te zijn, hij is wel vergelijkbaar met Alkmaar, maar Sloten is echt steiler (en korter). Maar goed dat we daar niet beginnen!
Verzetten: op onze fietsen zit 50x16. Dat voelt bij het wegrijden pittig, maar ga je harder rijden, kun je niet schakelen, dus al gauw is het juist licht. Baanrenners komen met diverse tandwielen naar de wedstrijden en monteren per wedstrijd een geschikt verzet. Sprinters blijken met 49x13 of 53x15 te rijden.

We rijden vervolgens een reeks oefeningen om langzaam steeds behendiger te worden:

·        Eerst in groepen van 10 in een rij de trainer volgen die langzaam maar zeker steeds hogere punten in de bocht opzoekt en dan weer naar beneden duikt.

·        Dan achter elkaar en kop overgeven nadat je 1 ronde op kop rijdt: overgeven is naar buiten sturen en gewoon doorrijden, doordat je meer meters aflegt zak je dan vanzelf naar achteren.

·        Dan in 2 rijen naast elkaar: ook weer 1 ronde op kop, de buitenste stuurt naar buiten om over te geven, de binnenste moet naar binnen, die moet dus rustiger gaan fietsen.
Onze serie wordt op een gegeven afgeblazen: er is iemand die zich niet houdt aan de afspraken, de trainer stopt de boel zonder pardon en geeft een reprimande. Er wordt echt geen enkel risico genomen.

·        Dan in 2 peloton’s die achter elkaar rijden, steeds rijdt de voorste van de groep in een spurt naar de volgende groep.
Hierbij voel je je in de bocht helemaal tegen de baan geplakt worden.
Na 3 keer heb ik de pijp leeg. En niet zo weinig ook. Nu eerst mijn zadel maar eens omhoog laten zetten, het blijft maar verder zakken.

·        Dan de laatste: 1 lang peloton, steeds 1 ronde op kop en dan overgeven. Het gaat steeds harder, de groep wordt steeds kleiner. Ik was maar goed voorin begonnen om in ieder geval 1 keer te kunnen overnemen. Maar de luchtpijp voelt nog net als bij de vorige oefening: dus na mijn kopbeurt hou ik het voor gezien. Toch nog even meegedaan in ieder geval. Het blijkt dat na een klein groepje er al een heel groot gat gevallen is. En daarachter is de boel ook uit elkaar gevallen. Ver naar achteren rijdt Arnoud: hij is achterin begonnen en zag zich met al die gaten geconfronteerd. Geen schijn van kans om voorin te komen.
Uiteindelijk is het Henk Beumer die als laatste “clinicer” blijft fietsen.

Wat mij opviel was dat je steeds bij het naderen van de bocht in het wiel van je voorganger reed. Net of er dan ingehouden werd. Uiteindelijk ging ik minder kracht zetten bij het oprijden van het rechte eind zodat ik met de goede snelheid de bocht inging en niet steeds naar buiten hoefde te sturen (dan wel te remmen ook al was dat niet de bedoeling). Je moet duidelijk leren anticiperen.
Je leert door dit alles strak te sturen en je snelheid te beheersen zonder te remmen.
De lucht is erg droog: je hoorde veel “1500 meter kuchies”. Je kunt wel lekker rijden met blote armen en benen ook al ligt er buiten sneeuw.

Al met al was het te betitelen als “Wouw” en “gaaf”. Geweldig leuk. Gaan we nog eens doen, zeker weten. Je rijdt in een geweldige ambiance, dus zelfs het uitzicht is niet slecht. Moet je je voorstellen als die tribunes vol zitten!
Op woensdagavond kun je vrij rijden van 7 tot 10 u. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je minimaal een clinic gevolgd moet hebben, om gevaarlijke toestanden te voorkomen. We gaan dat vast en zeker een keer proberen (kosten € 21 inclusief de fiets).

[Geert Ribbers]

Ogenblik a.u.b. ...