Bergreis 2013 Mont Ventoux


Op woensdagavond 4 september ontmoeten 10 mensen uit de Gelderse Achterhoek elkaar in het sporthotel in Vaison la Romaine. Bijna allemaal Berkelrijders.
Hun bedoeling? Lekker fietsen in de Provence; en... de Mont Ventoux beklimmen.
De berg, die iedere wielrenner tot de verbeelding spreekt is 1912 meter hoog met hellingen tot 12%, de drie wegen naar de top zijn tussen de 21 en 25 km lang en stijgen constant. De beklimming van deze kuitenbijter is o.a. opgenomen in de Tour de France, Dauphiné Liberé, en Parijs Nice.
Welke wielrenner kent niet de tot de verbeelding sprekende dood van Tom Simpson op de Mont Ventoux in 1967?

Wat veel wielrenners niet weten; dat is, dat op de top de god VINTUR woont en al werd aanbeden door de Kelten. Mogelijk stamt de naam Ventoux af van deze god. Hij heerst over de berg en zonder zijn medewerking komt een wielrenner nauwelijks de berg op. Vanaf de top glimlacht VINTUR meewaardig naar ons.
‘Ah, les Hollandias’ wielrenners uit het vlakke land, aardige mensen hoor, dat wel.

Donderdag 5 september.

Een prachtige dag met veel zon en weinig wind, het is 32 graden. We fietsen een route van plusminus 75 km  in het prachtige landschap van de Provence. We rijden door heuvels en kleine dorpjes tussen de wijn velden. Het hoogte verschil van de tocht is 1000 meter. Een mooie oefening voor morgen als we de Ventoux op gaan.
Op een terras onder de platanen drinken we koffie en eten een plat du jour. Na het fietsen gebruiken we de dag om het schilderachtige stadje Vaison la Romaine te bekijken. Na het diner in ons hotel werpen we nog een blik op de Ventoux in het late zonlicht; hm, toch wel een flinke pukkel. Vroeg naar bed dus.

 

Vrijdag 6 september.

Na het ontbijt gaan diegene die vandaag de berg op gaan op pad. De dames in ons gezelschap stappen in de auto welke is volgestouwd met water, sportdrank, repen en
Fototoestellen. De heren willen, zo ijdel als zij zijn, onderweg  omhoog natuurlijk wel gefotografeerd worden. In Bédoin, vlak naast de Bar de l’Observatoire waar Tommy Simpson zijn laatste drankje dronk maken we nog een groeps foto (staat op de site).
Dan  zoeken we de weg naar de top van de Mont Ventoux. Binnen de kortste keren valt onze groep uiteen, het is nu ieder voor zich. Stoempen... duwen links, trekken rechts... duwen rechts trekken links. Soepel blijven draaien, de juiste versnelling zoeken, ademhaling onder controle houden. Hoever ben ik al? waar zijn de anderen?
Allemachtig wat gaan de meters hier langzaam! Tellen dan maar; zomaar, zonder doel. Je gedachten rond laten cirkelen; ook zomaar zonder richting. Verdorie, wel geconcentreerd blijven! Dan ineens een auto naast je, het gaat goed, wil je water? Kom op joh, je bent er bijna! Het zijn de dames! Met ware doodsverachting sturen ze de auto tot vlak bij je, en maken, hangend uit het raam de zo gewilde foto’s.
Dan toch... eerder dan gedacht Chalet Reynard. Nog 6 km. Allemachtig wat lijkt dat nog ver met 12% onder je wielen. Maar de top geeft ook moed, het gaat lukken!
En dan de top: ontvangst door de dames en de betere klimmers uit de ploeg.
Schouderkloppen en complimenten zijn je deel. De temperatuur op de top schommelt rond de 10 a 12 graden en er waait een steenkoude wind. Maar van binnen gloei je, dit is wielersport en sportiviteit ten top! Als iedereen boven is en zijn warm onthaal heeft geïncasseerd dalen we af. De afdaling is overzichtelijk dus gaat het hard naar beneden. Later aan tafel in het hotel komen de individuele verhalen, na elk glas wijn heroïscher... en zo hoort het ook. En VINTUR;  die glimlacht nog eens.
 ‘Ah, les Hollandias’

Zaterdag 7 september

Wederom een mooie zomerdag. Een dag dus voor een herstel training. We rijden 45 tot 60 km. Kleine stille wegen door onveranderd mooi Frans landschap.
’s-Middags  gebruiken we de lunch in Vaison la Romaine. Tijdens de lunch gebeurd iets wat niemand voor mogelijk had gehouden. Plots is daar het besluit om de laatste dag nog een keer de Ventoux op te gaan. Iedereen is akkoord. Althans zo lijkt het.
’s-Avonds als we weer terug zijn in het hotel breekt er een verschrikkelijk onweer boven ons hoofd los. Toeval? Nee... Op de berg kijkt VINTUR verstoord omlaag. Hoezo weer omhoog, normale renners doen dat eenmaal per bezoek aan de berg.
‘Ah, les Hollandias’. Dat gaat deze jongen hierboven niet goed vinden.

Zondag 8 september

De hele nacht heeft het geplensd. Maar ’s-morgens vroeg wordt het droog. We zetten ons plan door om ieder voor zich, of in kleine groepjes, de berg van verschillende kanten te beklimmen. Deze keer gaat er ook een vrouwelijke rijder mee omhoog. Sommigen rijden met de auto naar de noord kant van de berg, anderen doen dat op de fiets, één Berkelrijder gaat in z’n eentje twee maal de berg op en twee besluiten dat zelfs drie keer te doen. VINTUR is woedend, wat denken die plattelanders wel niet! Op vier verschillende manieren zijn berg voor de tweede keer op en dan ook nog meerdere keren! Hij zal dat voorkomen. Regen, hagel, bliksem en donder zijn langere soms kortere periode ons deel. Na Chalet Reynard heeft VINTUR een dichte deken van mist en kou neergelegd. De top is tot minder dan 50 meter afstand  onzichtbaar.
En toch bereiken we allemaal wederom ons doel. Terug in het hotel laat de berg (en dus VINTUR) zich niet meer zien. Dikke laaghangende wolken belemmeren elk zicht op de berg.

Maandag 9 september

Vandaag rijden we terug. Het is weer is opgeknapt, en daarmee waarschijnlijk de stemming van VINTUR ook.  Ach VINTUR; nog één keer gluurt hij het dal in en ziet ons vertrekken. Je hoort hem denken, rare renners die Berkelrijders, wel bikkels,
 ‘Ah, les Hollandias’, En zo is het maar net. Wij hadden fantastische dagen met elkaar en kijken nu al uit naar volgend jaar... Mallorca? Ga vooral mee! VINTUR vindt het goed.

Dirk Schilp.
September 2013.


Ogenblik a.u.b. ...