Avontuur langs de Berkel

Inleiding

Het is de bedoeling dat er een recreatieve fietsroute komt langs de Berkel, van de bron in Billerbeck naar de monding in de IJssel in Zutphen. De gemeentes langs de Berkel hebben een convenant hierover getekend. Deze route loopt vrijwel helemaal over bestaande paden en wegen. Er is al een beschrijving van en van het duitse stuk was zelfs ook al een digitale versie beschikbaar.
Via mijn contacten met Jan Ribbers van de Vrienden van de 3e Berkelcompagnie had ik eerst die beschrijving gekregen en op grond daarvan het Nederlandse stuk omgezet in een gps-route. Toen ik een klein stukje Duitsland ook klaar had kreeg ik echter de beschikking over de digitale duitse versie. Dat was een kale rij coördinaten, niet in een formaat dat zo maar in een gps kan, maar als je even goed naar zo’n gps formaat kijkt dan kun je het wel zo omzetten. En toen had ik de hele route van 138 km opeens klaar. Over de Berkel is het overigens maar 110 km naar Zutphen, maar op de fiets zigzag je natuurlijk nogal waardoor het dus 28 km langer wordt.

De route is recreatief, er zit veel asfalt in maar ook veel onverharde paden. Ik was er gemakshalve maar van uitgegaan dat het wel goede paden waren en zodoende had ik het plan opgevat op mijn racefiets dat hele stuk van bron naar monding eens te gaan fietsen (op de gewone fiets vond ik het wat ver). Zolang het niet te mul wordt en ook niet te modderig ben ik niet zo bang van onverharde weg en het leek mij een érrug fraaie route.
Buurman Dinand heeft tegenwoordig ook een racefiets en toen ik hem vroeg of hij zin had mee te gaan zei die meteen ja. Mooi, hoefde ik niet alleen. Marja zou ons wegbrengen naar Billerbeck en dan zouden wij terugfietsen, in ieder geval naar Heure (naar huis, wij wonen nagenoeg aan de route), mogelijk nog door naar Zutphen.
Op vrijdagavond voor we dat zouden gaan doen hadden we nog een touwtrektoernooi bij TTV Heure waar we beiden trokken in het team van buurtvereniging Heure. Waar Gosse Terpstra overigens nog een andere ploeg kwam aanmoedigen. Bij de biertjes na afloop (die horen bij touwtrekken volgens mij J) kwam het idee op om op de tandem te gaan. Marja en ik hebben een tandem waar we meestal op gaan als we samen gaan fietsen, waardoor onze verschillende snelheden prachtig gemiddeld worden. Dinand vond dat al snel een goed idee en dus gingen we ’s zaterdags met een tandem op het dak naar Billerbeck.

Van start

Aangekomen op “An der Berkel” in Billerbeck hadden we rap de tandem klaar en gingen we van start. Je maakt eerst een lusje langs 2 Berkeltakken waarna het verder stroomafwaarts gaat richting Coesfeld.

Redelijk volgens mijn verwachting reden we over schitterende paden en weggetjes waarop het prima fietsen was. Langzaam zie je de Berkel “groeien”. Dan weer was het kleinschalig, dan weer hadden we weidse uitzichten, het is een glooiend landschap. De route klopte gelukkig heel goed (“rechtdoor?, o, waarachtig, daar loopt inderdaad een pad”). We stopten steeds als er weer een oud bouwsel stond waar vroeger een molen was, het was een toeristische tocht natuurlijk.
Op 2 plaatsen kwamen we langs een boerderij waar de bewoners 25 jaar getrouwd waren. Daar maken ze dan 2 grote poppen van hooirollen die het echtpaar voor moeten stellen. Erg fraai.

In Coesfeld ging de route net als door de andere steden en dorpen over hele kleine weggetjes en paden. Door een park fietsend lag het wegdek opeens vol met bruin spul van bomen. En ook was het daar opeens nat. Ondanks lage snelheid schoven we vervolgens onderuit met zijn 2-en. Niet te geloven. Beiden mankeerden we niks serieus. Nog even met de voet getest: het was er echt spek- en spekglad. Ze zouden die weg eens moeten vegen J.
Maar daarna ging het weer van een leien dakje: de tegenwind viel best mee, door het buitengebied reden we lekker door, en de gemiddelde snelheid viel zwaar tegen door al dat draaien en keren in de bebouwde kom (21 km/h). Ook het weer hield zich een tijd goed aan de voorspelling. In Stadtlohn aangekomen was het tijd voor de lunch die we bij de Berkelstuw nuttigden. Mooi plekje. De lucht zag er intussen dreigend donker uit. Als die daar nou zou gaan losbarsten konden we zo een café in. Maar ja, dat gebeurde natuurlijk niet.

In de problemen

Tussen Stadtlohn en Vreden ging de route een bos in. Eerst al over een klein paadje achter een boerderij langs dat we volledig over het hoofd gezien hadden. Na een rondje erf vonden we het pas.
Maar toen ging het over in een echt bosweggetje. Hier hadden we beter op een Mountainbike kunnen rijden. Maar ja, wij hadden de tandem. Soms moesten we door een plas waarbij we zover in de modder zakten dat we tot stilstand kwamen. Was ik –voorop- er net doorheen, Dinand achterop moest met zijn voet in de plas. Gelukkig zat hij schaterlachend achterop en hadden we samen dikke lol. Het weggetje werd vervolgens nog een stuk kleiner ook en toen misten we op een gegeven moment ook nog een afslag (paadje waarschijnlijk). Toen werd het echt mountainbiken op een prachtige singletrack met steile hellingen. Jammer alleen dat we geen ATB bij ons hadden, je kunt niet alles hebben. Intussen was het natuurlijk ook gaan regenen, alles tegelijk. Via het kaartje in de gps konden we vervolgens een pad terug naar de route vinden. Daarbij kwamen we wel op een trekkerweg waar op een gegeven moment een stuk grind was, over de volle breedte. Wij fietsten daar natuurlijk op maar bleven vervolgens steken omdat het achterwiel er wel 20 cm inzakte. Het bleek een echte grindbak te zijn. Bij het afstappen ging de fiets scheef, behalve het onderste stuk van het achterwiel dat vastzat in het grind. Einde oefening. Klaar. Daar sta je dan met een defecte tandem midden in een bos in Duitsland. Laat je daar maar eens ophalen.
Maaaar: door de bomen heen kon je waarachtig een stuk van een schuur zien. Die kant oplopend kwam er vervolgens een grote boerderij tevoorschijn waar auto’s stonden. Niet te geloven: met 100 m stonden we in de bewoonde wereld.
We liepen de deel op, daar was een boer koeien aan het voeren en die vertelde ons het adres. Marja gebeld, dat doorgegeven en die kon ons vervolgens komen halen via de gps. Geen enkel probleem. Wat is dat toch mooi tegenwoordig.

 

Even wachten

Maar Marja was wel met haar eigen dingen bezig: die was in Barchem aan het mennen, die ging dus eerst naar huis, pony aftuigen, omkleden en dan pas rijden. Dus we moesten wel even wachten. De boer waar we eerst mee gepraat hadden toonde verder totaal geen interesse in ons en ging al gauw weg om met zijn vader te gaan vissen. Toen kwam er nog een groepje mensen naar buiten, keken ook heel even naar ons, en na verteld te hebben hoeveel “Morgens” grond ze wel bezaten gingen die ook weg met de auto om ergens te gaan wandelen. Het was een soort Scholteboer, een groot stuk van het bos waar we gefietst hadden was van hen. En zij heetten zelf net zoals de streek. De boerderij was van 1870 of daaromtrent en enorm groot. Veel groter dan we meestal hier in de Achterhoek zien.
Na nog een poosje op de deel rondgehangen te hebben kwam er nog een man naar ons toe. Van het formaat “echte Duitser”. Een enorme broek die met bretellen was opgehangen. Eerst kletsten we een hele tijd op de deel. Zijn dialect bleek in heel veel precies gelijk aan het Achterhoeks zodat we gewoon in het dialect met elkaar spraken. Soms even opletten natuurlijk, maar het was wel heel erg gelijk. Ook weer niet zo heel gek trouwens als je weet dat het Nedersaksisch ooit van Spakenburg tot in Litouwen gesproken werd. Na een lange tijd bij de deeldeur hadden we intussen wel het gevoel in huis niet zo welkom te zijn, maar op een gegeven moment kregen we toch een pul bier aangeboden en die konden we zelfs in de keuken op gaan drinken. Toen kregen we het over de jacht, hij bleek in Oost Duitsland en in Oostenrijk te jagen en liet ons vervolgens de “grote kökken” zien: 2 muren helemaal vol met jachttrofeeën. Van elk dier dat hij schoot werd de schedel opgehangen. Hij had zelfs een bak met losse schedels die nog moesten.
Aangezien we dus nogal geduld moesten hebben kwamen intussen de anderen ook weer thuis en kregen we zelfs koffie. Hartstikke gezellig. Uiteindelijk arriveerde Marja en waren we in no-time thuis. We hadden maar 53 van de minimaal beoogde 100 km gehaald. Maar wel een prachtig avontuur beleefd. En een nieuw doel natuurlijk: stroomopwaarts fietsen tot voorbij Vreden.


Ogenblik a.u.b. ...