Beklimming Stelvio-pas 11-09-2009

Vorig jaar oktober hadden we ons opgegeven om als deelnemers mee te doen aan de beklimming van de Stelvio-pas. Dit in het kader van een sponsoraktie om geld bijeen te fietsen voor Spieren voor Spieren (Beatrixfonds: onderzoek naar Spierziekten).

Deze aktie was bedacht door enkele medewerkers van het StreekZiekenhuisKoninginBeatrix in Winterswijk, vanwege het 25 jarig bestaan van het ziekenhuis ( waar ik werkzaam ben).

Een kans om in een georganiseerde setting de Stelvio te beklimmen en gelijk ook het met een doel te doen.

 

In de winter zijn we begonnen met spinnen in sportcentrum “De Tuunte” in Winterswijk. Voor mij een nieuwe ervaring en voor de winter een goed alternatief om te trainen.

Vanaf april zijn we begonnen met trainen op de weg. Allemaal in een nieuw tenue gestoken, zodat we duidelijk als groep herkenbaar waren.De groep bestond intussen uit 130 deelnemers. Daaronder ook meerdere mensen die weinig tot geen fietservaring hadden. Ga daar maar eens mee in een groep rijden! Wel werden we gesplitst in meerdere groepen, maar toch..........

Wij hebben maar enkele keren met de groep getraind tijdens de presentatie voor de media/sponsoren. Daarnaast hebben we gewoon als andere jaren gefietst, waaronder onze fietsvakantie in Noorwegen  waar we ruim 1400 km. in de benen hadden.

 

Op 9 september was het zover! s’Morgens vroeg om 06.30 vertrokken wij met luxe touringbussen vanuit Winterswijk naar de Italiaanse Dolomieten. De fietsen waren de dag ervoor met een vrachtwagen al vervoerd. Na een lange zit kwamen we om 20.00 u aan in het plaatje Stilfs (Stelvio). We waren met 130 fietsers en 50 supporters onderverdeeld in 3 hotels. Verder waren er ook 3 volgauto’s en 2 motoren om ons te begeleiden naar de Stelvio-pas.

De dag daarop konden we een beetje acclimatiseren, fietsen klaarmaken en een oefenritje maken om de benen wat los te maken. Bert heeft een klim gedaan en ik ben met een ander groepje het dal ingegaan om gewoon een beetje los te rijden.

s’Avonds lekker gegeten, de sfeer zat er al goed in, laatste aanwijzingen gekregen en toen vroeg naar bed, om goed uitgerust te zijn voor de dag van morgen.

 

De volgende morgen na het ontbijt rond 09.00 vertrokken naar het plaatsje Prato, vanwaar wij startten met de klim. Allemaal gespannen mensen, maar de supporters met spandoeken, toeters en bellen gaven het idee dat we een belangrijke etappe gingen rijden.

Om 10.00u gaf de Burgemeester van Prato het startschot.

We hadden afgesproken dat we in ons eigen tempo zouden rijden. Bert ging tenslotte sneller. Normaal wacht Bert altijd op mij, maar nu was er onderweg zoveel supporting dat ik beslist niet alleen zou komen te rijden. De klim was 24 km. lang met een stijging van 900 mtr. Naar 1850 mtr hoogte. Het aantal bochten is 48, en die telling begint pas na 11 km.

De eerste 12 km. ging prima, ik voelde mij goed en kwam goed in mijn ritme. Onderweg veel te zien en er waren ook drie drinkposten die water,sportdrank en repen verstrekten.

Toen kwam er een steil stuk door de bossen (stijging 11/12%). Uit het bos zag je de de weg omhoog zig-zaggen, een magnefiek gezicht. In de bochten kon je een beetje de spanning uit je benen halen, maar dit waren maar korte momenten. Met het verkeer (veel motoren) moest je ook rekening houden, dat ging gewoon door terwijl wij aan het klimmen waren.

De laatste 5 km. waren wel het zwaarst, maar ik was niet alleen. Nu reed ik met dezelfde fietsers (zo’n 5 mensen) steeds op, af en toe rustend in de bochten waar we elkaar oppepten en ook een mooi uitzicht hadden op wat we al omhoog gefietst hadden.

De laatste 700 mtr. zat ik tegen kramp aan zodra ik aanzette, dus moest het even wat minder, maar uiteindelijk kwam ik op de pas. Daar stond Bert en vele anderen mij op te wachten. Dat was een geweldig gevoel, ik had het toch maar voor elkaar gekregen.

Het doel was boven te komen, de tijd waarin minder belangrijk. Toch wil ik even vermelden dat Bert in 2 u 20 m. en ik in 3 u (netto) naar boven gefietst zijn en dat we  niet de laatsten waren.

 

Na een welverdiende koffie met apfelstrudel zijn we met de afdaling begonnen. Tijdens de afdaling pas besefte ik wat voor een prestatie ik geleverd had!

Voor de mensen met weinig ervaring waren er busjes geregeld om hen van de pas naar beneden te vervoeren (+ hun fietsen).

Terug in het hotel kwamen alle deelnemers druppelsgewijs binnen en begonnen de verhalen onder het genot van een drankje. De sfeer was prima en gezellig.

Van de 130 die gestart waren zijn er slechts 2 voortijdig afgestapt.

De dag erna gingen de fietsen al op transport naar Nederland, wij hebben die dag een mooie wandeling gemaakt met een gids en 'n hele grote groep.

Op zondag 13 sept. zijn we met de bus weer  naar Winterswijk teruggekeerd (15 uur durend) . We kunnen terug zien op een  geslaagd evenement, zeer goed georganiseerd.

Op vrijdag 6 november was er een afsluitende gala – avond waar het totale bedrag bekend werd gemaakt wat we bijeengefietst hebben voor dit doel : 175.000 euro !!!

 

 

[Mia van Leeuwen]

 


Ogenblik a.u.b. ...